Documentaire: Audrie & Daisy

Posted by on Okt 5, 2016 in Rape culture
No Comments

Een documentaire die recent op Netflix gezet is, is Audrie & Daisy. Deze documentaire gaat over Audrie en Daisy, twee tieners die slachtoffer werden van seksueel geweld. Ook wordt de nadruk gelegd op de mate waarin social media de aftermath van zo’n traumatische gebeurtenis vele malen erger kan maken dan dat deze een aantal jaar geleden geweest zou zijn. In deze documentaire komt rape culture, victimblaming en de manier waarop daders nauwelijks gestrafd worden voor seksueel geweld erg goed naar voren. Voor mij een goede reden om deze documentaire te delen.

Audrie & Daisy vertelt het verhaal van Audrie Pott en dat van Daisy Coleman. Beiden werden zij in 2012 slachtoffer van seksueel geweld. Audrie is, toen ze 15, dronken en bewusteloos was, tijdens een feestje door een aantal jongens aangerand. Zij hebben met markeerstift over haar hele lichaam geschreven, ook op haar intieme zones, en deze jongens hebben haar ook gevingerd. Van dit alles zijn foto’s gemaakt, die online gedeeld zijn. Dit resulteerde in zo’n ondraagbare hoeveelheid haat en gepest naar Audrie toe dat zij zichzelf om het leven heeft gebracht.

Daisy zat, toen ze 14 was, samen met een vriendin thuis aan de alcohol toen een vriend van haar oudere broer vroeg of ze langs wilden komen. Daisy, al behoorlijk aangeschoten, besluit op het aanbod in te gaan, en zij en haar vriendin Paige besluiten naar de jongen in kwestie, Matt Barnett, te gaan. Bij hem thuis zijn nog een paar vrienden van haar broer aanwezig. Zodra Daisy en Paige aankomen bij Matt, wordt Paige naar een andere kamer gebracht waar ze aangerand/verkracht wordt (zo specifiek wordt dit niet benoemd in de documentaire). Ondertussen krijgt Daisy nog meer alcohol toegediend, totdat het haar beurt is om mee genomen te worden naar een andere kamer waar ze door Matt Barnett verkracht wordt, vrijwel bewusteloos. Zowel Daisy als Paige zijn te ver heen om nog ongemerkt thuis te komen. Wat er met Paige gebeurd is wordt niet helemaal duidelijk uit de documentaire, maar Daisy wordt in de tuin op de grond gedumpt terwijl het buiten -7 is, in een joggingbroek en een t-shirt.

Hoewel Daisy gelukkig nog leeft, heeft ook zij het niet makkelijk gehad. In eerste instantie werden de daders niet eens gestraft omdat Barnett een grote naam is in Maryville, waar ze woonde. Pas als er hogere instanties bijgehaald worden krijgt hij een hele lichte straf opgelegd omdat verkrachting niet bewezen kan worden. Daisy wordt online compleet zwart gemaakt (slut, liar, whore, bitch), hashtags als #jordanandmattarefree komen voorbij en haar moeder vertelt dat ze zichzelf verbrandde, en dat op de bovenverdieping alle deuren kapot zijn omdat ze deze in hebben moeten trappen wanneer Daisy een overdosis nam.

Het is misschien niet de slimste keuze om, als je al dronken bent, midden in de nacht naar het huis van een oudere vriend van je broer te gaan, maar wat er met Daisy gebeurd is is niet haar schuld. Dat zij die avond onverstandige keuzes gemaakt heeft, weet zij ook wel. Het zijn echter nog steeds de jongens die een misdaad begaan hebben. Toch blijkt uit de vele social media reacties in de documentaire dat niemand hen dat aanrekent, en in plaats daarvan rekent iedereen Daisy aan dat ze een slet is. Ik kan me moeilijk voorstellen hoe mensen na zoiets het slachtoffer er op af rekenen in plaats van de dader, maar toch is het iets dat ook vandaag de dag nog gebeurd.

In deze documentaire komt heel goed naar voren dat er wel degelijk sprake is van een rape culture vandaag de dag, waar slachtoffers de schuld krijgen van seksueel geweld en waar blanke mannen wegkomen met hun daden, omdat hun welzijn boven dat van slachtoffers gesteld wordt. In de documentaire komen de daders ook aan het woord. Bij die in de zaak van Audrie is dat omdat ze hier toe verplicht waren door de rechter, en in het geval van Daisy laten ze beelden van het verhoor van de daders zien. Allemaal lijken ze vrij weinig spijt te hebben. Wanneer een van de daders uit Audrie’s zaak gevraagd wordt wat hij hiervan geleerd heeft over de verschillen tussen mannen en vrouwen zegt hij enkel dat vrouwen veel roddelen en dat mannen meer laid back zijn. Er wordt ook gezegd dat ze het allemaal niet zo verkeerd bedoeld hadden, dat het maar een grapje was. Een grapje dat tot de dood van Audrie geleid heeft. Daarom vind ik het belangrijk dat een documentaire als deze de aandacht krijgt die het verdiend. Dat hij de kans krijgt om ogen te openen op het gebied van rape culture. De gebeurtenissen in deze documentaire gebeurde vier jaar geleden, maar als je naar een zaak als die van Brock Turner kijkt, merk je dat er nog niks veranderd is op dat gebied.

Waar ik me in deze documentaire wel aan ergerde is de sheriff, maar zijn aanwezigheid in de documentaire geeft heel goed weer hoe rape culture in elkaar zit. Hij vertelt dat Maryville een heel veilig dorp is waar nooit iets gebeurt, terwijl Daisy in een interview aangeeft dat er vlak voordat de sheriff dit zei nog iemand vermoord is. Hij houdt ook een heel speech over hoe het niet eerlijk is dat jongens altijd de schuld krijgen en meisjes ook verantwoordelijkheid moeten nemen. Wanneer de interviewer ‘but in this particular case the crimes were committed by boys’ zegt, reageert hij met ‘were they?’ Een fijn staaltje victimblaming. Dit komt ook terug in een montage van de media coverage over het onderwerp. Hier stelt een nieuwspresentator de vraag wat een meisje van haar leeftijd om 1 uur ’s nachts bij een groep jongens thuis moet. Vraagt ze er dan niet om?

Naast Daisy en Audrie komt ook Delaney Henderson nog even aan het woord. Ook zij is slachtoffer geworden van seksueel geweld. Wanneer zij over Audrie’s zaak hoort, wil ze haar helpen, maar voor Audrie is het dan al te laat. Als ze later over die van Daisy hoort, besluit Delaney meteen contact met haar op te nemen om haar te laten weten dat zij hetzelfde heeft meegemaakt en dat ze voor haar klaar staat.

Zowel Daisy’s moeder als Delaney geven aan te maken te hebben gehad met vandalisme en bedreigingen, en in het geval van Daisy is zelfs hun huis in brand gestoken. De slachtoffers van seksueel geweld krijgen ook nog eens te maken met vandalisme en bedreigingen, terwijl de daders alle ruimte krijgen om verder te gaan met hun leven, zelfs aangemoedigd worden. De sheriff vertelt trots hoe deze mannen verder zijn gegaan met hun leven, een goede toekomst tegemoet gaan, terwijl Daisy door het slijk wordt gehaald.

Aan de hand van alle reacties op de documentaire hebben Daisy en Delaney een Facebookpagina opgezet waar iedereen hun ervaring met seksueel geweld kan delen, genaamd Daisy & Delaney Support.

De documentaire is te vinden op Netflix.

# # # # # #

Reply